وقتی از لباسهای سنتی مانند ثوب راحتی و عزت نفس اولویت اصلی ما هستند. سالهاست الیاف طبیعی مانند پنبه و پشم انتخاب اول برای این نوع پوشش بودهاند: این الیاف به دلیل تنفسپذیری طبیعی و توانایی حفظ خنکی بدن پوشیدهکننده مورد تحسین قرار گرفتهاند. اما پلی استر همچنین مجموعهای جدید از مزایا را ارائه داد: مقاوم، ضد چروک و دارای حالت افتادگی بسیار خوب بود، اما با یک عیب بزرگ. پلیاستر در اصل یک پارچه مصنوعی است و این پارچهها طبیعی و قابل تنفس نیستند و اغلب رطوبت و گرمای بدن را به دام میاندازند که میتواند باعث ناراحتی شما شود، بهویژه در روزهای گرم. در همینجا مهارت شگفتانگیز در آمادهسازی نهایی پارچه وارد عمل میشود و یک پارچه خام را به چیزی تبدیل میکند که نه تنها حس خوبی روی پوست دارد، بلکه ضد حساسیت است و برای ثوبهای قرن بیست و یکم عالی مناسب است.
مشکل بزرگ پلیاستر و آب
برای درک نحوه عملکرد فرآیند تکمیل پارچه، اجازه دهید توضیح دهم که در پلیاستر تصفیهنشده چه چیزی اشتباه است. ضد آب ? الیاف هیدروفوب هستند، به این معنا که آب را جذب نمیکنند. این ویژگی خشک شدن سریعتری دارد، اما در عین حال باعث میشود عرق به صورت مایع جذب نشود. بلکه روی سطح پارچه به صورت قطره جمع میشود یا بین الیاف و پوست تجمع مییابد. این امر حس مرطوب و چسبناکی ایجاد میکند که مانع خنک شدن طبیعی بدن از طریق تبخیر میشود. ممکن است این حس شبیه پلاستیک باشد و خفهکننده به نظر برسد، در حالی که شما (و منظورم شما به معنای رسمی و احترامآمیز این کلمه است) چنین چیزی را در یک لباس تمامروزه که قرار است شما را در موقعیتهای رسمی یا گرم و مرطوب آسوده نگه دارد، نمیخواهید. این رفتار طبیعی در ابتدا پلیاستر را به عنوان گزینهای مناسب برای ثوبها معرفی نکرد. با این حال، پرداختهای نوآورانه راهحلی برای این مشکل فراهم کردند.
ساخت رطوبت پرداختهای مویینگی و هیدروفیل
مدرنترین نوع پرداختهای موجود در میان پلیاستر، قطعاً نوع هیدروفیلیک است که به عنوان مواد دفع کننده رطوبت نیز شناخته میشود. این روش شخصیت الیاف پلیاستر را در سطح مولکولی تغییر میدهد، در حالی که ساختار ذاتی آن را بدون تغییر نگه میدارد. در حین عملیات پرداخت، پارچه با عوامل شیمیایی خاصی تیمار میشود. این عوامل دو قطبی (آمفیفیلیک) هستند؛ بخشی از آنها به شدت به پلیاستر متصل میشود، در حالی که بخش دوم آنها خاصیت هیدروفیلیک دارد. این امر باعث ایجاد اثر موئینگی در هر رشته الیاف میشود. به جای اینکه عرق روی پوست باقی بماند، عرق در طول سطح الیاف منتقل شده و بر روی سطح بسیار وسیعتری از پارچه پخش میشود. این امر به شدت منطقه تبخیر را افزایش میدهد. نتیجه این است که رطوبت از داخل لباس به سمت بیرون منتقل میشود و به صورت مداوم تبخیر میگردد و باعث خنکی بدن و احساس راحتتری میشود. این یک پرداخت است که به پلیاستر اجازه میدهد عرق را به شیوههایی هدایت کند که ذاتاً قادر به آن نیست.
بهبود اکسیژن جریان با تنظیم ساختاری و سطحی
علاوه بر شیمی پیشرفته، عوامل مکانیکی و فیزیکی پرداختها نیز در افزایش قابلیت تنفس پارچه بسیار مهم هستند. یکی از روشهای متداول بافتدهی مکانیکی، پرداختی است که در آن نخهای پلیاستر به گونهای تغییر شکل میدهند که ساختاری بازتر، سبکتر یا چروکیده ایجاد شود. این امر باعث ایجاد حفرههای کوچک هوایی در سراسر بافت میشود و پارچه را متخلخلتر میکند. افزایش فاصله بین نخها اجازه میدهد تا هوا آزادانهتر جریان یابد که میتواند به دفع گرمای بدن و خروج بخار کمک کند. راه دیگر ایجاد سوراخهای ریز یا مالش سطحی خفیف روی پارچه است که دوباره سطح صاف و فشرده پلیاستر معمولی را از بین میبرد و تهویه هوای بهتری را فراهم میکند. این ساختارهای اضافی به همراه پرداختهای شیمیایی (درونزا) کار میکنند و مشکل گرما و تعریق را از هر دو طرف بررسی کرده و پارچهای کاملاً تنفسپذیرتر تولید میکنند.
نتیجه: سنتی و نوآوری در اتحادی کامل
این انواع جدید پرداختهای پارچه، تصویر ذهنی از پلیاستر در لباسهای رسمی را به طور بنیادین تغییر دادهاند. امروزه متریال ثوب از پلیاستر دیگر در محدودیتهای پارچه خام گرفتار نیست، بلکه ترکیبی از هر دو ویژگی را ارائه میدهد. خواص عملی پلیاستر (استحکام، مقاومت در برابر چروک و توانایی حفظ شکل تعیینشده پارچه) با قابلیتهای مناسب پراکندگی رطوبت ترکیب شدهاند که بخاطر وجود مولکولهای آبدوست در پلیاستر است و عرق حاوی آب را از بدن دور کرده و در عین حال مایعات نفتی را دفع میکند. این همکاری منحصربهفرد باعث میشود لباس تنها ظاهری زیبا داشته باشد و نگهداری آسانی داشته باشد، بلکه بهطور هوشمندانهای با سبک زندگی ساکنان امروزی شهرها و شرایط آبوهوایی مختلفی که با آن مواجه میشوند، سازگار شود. این قدرت پرداختهای پیشرفته، ثوبی که قبلاً یک لباس آماده بود را به یک اثر برجسته از نوآوری نساجی تبدیل میکند.